Jak kupować statyw? Strona 1 z 4

Kilka pytań, zanim kupisz

Planując zakup statywu musisz wziąć pod uwagę kilka jego cech, m.in. wagę, wysokość i maksymalne dopuszczalne obciążenie. Warto również zastanowić się nad odpowiedziami na kilka pytań, które pozwolą Ci określić Twoje potrzeby związane z tym sprzętem:

Czy będziesz nosić statyw na piesze wycieczki, czy wozić w bagażniku samochodu i wyjmować już na miejscu?
Czy potrzebujesz go głównie do tzw. fotografii nocnej?
Jaki sprzęt na nim zamocujesz? Ciężką lustrzankę, lekki kompakt? A może lustrzankę z długim obiektywem?
Będziesz go używać głównie w plenerze czy może w domowym studiu fotograficznym?

Typy

Statyw stołowy

Statyw Hama MiniTo najprostszy i zarazem najmniejszy statyw. Statywy tego typu służą do tego, by przymocowany do nich aparat umieścić na stole, szafce, półce lub innym podobnym miejscu. Zasadniczo nie ustawia się ich na ziemi czy podłodze.

Statywy te odznaczają się prostą konstrukcją, niektóre, np. model Manfrotto 709B nie mają nawet opcji regulowania długości nóżek.

Statyw amatorski

Statyw Hama Star Statywy tego typu, wykonane zazwyczaj z aluminium lub tworzyw sztucznych, pozwalają na umieszczenie aparatu na wysokości około 1 metra. Ważą niewiele (ok. 0,5 kg), ich wysokość po złożeniu (ok. 30 cm) pozwala na schowanie sprzętu np. w plecaku. Wymienione parametry stanowią ich zaletę.

Do wad konstrukcji tego typu należy zaliczyć fakt, że ich nogi można odchylać tylko pod jednym kątem. Są one zazwyczaj grubości małego palca, więc stabilność takiego statywu jest niezbyt duża. Statywy amatorskie nadają się one zarówno do aparatów kompaktowych jak i niewielkich lustrzanek z podstawowym obiektywem.

Statyw Joby Gorillapod zamocowany na kijach golfowychWarto też zwrócić uwagę na statywy wyposażone w przegubowe, giętkie nóżki zrobione z kulek. Statywy tego typu mogą mieć wymiary zbliżone do statywów stołowych (ok. 15 cm wysokości, obciążenie ok. 200 g), lub mogą być trochę większe (ok. 25 cm wysokości, obciążenie nawet 3 kg). Zaletą tego typu statywów jest to, że dzięki giętkim nóżkom można je przymocować do najróżniejszych obiektów, np. do drzewa, kierownicy samochodu, płotu itp. Sprawdzają się w miejscach, gdzie nie ma zupełnie możliwości rozstawienia tradycyjnego sprzętu, a dzięki swym niewielkim gabarytom są poręczne i łatwe w transporcie. Ich wada to oczywiście ograniczenia również wynikające w rozmiarów.

Statyw półprofesjonalny

Tego typu statywy, zazwyczaj stalowe, aluminiowe, ale także z włókien węglowych i stopów magnezowych, nadają się zarówno do zaawansowanych aparatów kompaktowych jak i amatorskich i półprofesjonalnych lustrzanek.

Waga takiego statywu to ok. 1–2 kg. Po złożeniu raczej nie zmieści się w plecaku – długość złożonego sprzętu to ok. 50–60 cm, w zależności od modelu. Można go rozłożyć na wysokość ok. 1,5 m, a konstrukcja jego nóg pozwala zarówno na regulację wysokości, jak i kąta rozstawienia poszczególnych nóg. W większości modeli dostępnych jest kilka zakresów regulacji kąta, np. 25, 46, 66 i 88 stopni, jak w modelu Manfrotto 190XB.

Niektóre modele statywów w tej kategorii maja zintegrowaną na stałe głowicę, czyli element, na którym mocuje się aparat. Do innych głowicę dokupuje się osobno. O głowicach czytaj w dalszej części artykułu.

Zaletą tych statywów jest to, że są stabilne i zapewniają odpowiednią podporę dla sprzętu, czyli dobrze spełniają swoje podstawowe zadanie. Dodatkowo, dzięki różnym opcjom regulacji, umożliwiają maksymalne dostosowanie ustawienia sprzętu do potrzeb fotografującego. Ich wadą, dla niektórych fotografów, zwłaszcza tych, którzy zamierzają nosić statyw ze sobą w plener, może być rozmiar i waga, tym bardziej że oba parametry nieco zwiększają się jeszcze, jeśli do statywu doda się głowicę.

Statyw profesjonalny

Manfrotto 058B Triaut
statyw profesjonalny  To, jak sama nazwa wskazuje, statywy zaprojektowane w taki sposób, by sprawdzać się w fotografii profesjonalnej, np. w studiu. Ich zadaniem jest zapewnić podparcie zarówno profesjonalnym lustrzankom z ciężkimi obiektywami, jak i aparatom średnio- i wielkoformatowym. Są one wysokie zarówno w formie złożonej (ok. 80 cm), jak i maksymalnie rozłożonej (nawet do ok. 2 m) i, jak już wspomnieliśmy, udźwigną nawet 20-kilogramowy sprzęt, jednak są ciężkie (ok. 2,5–3 kg i więcej).

Statywy te mają dodatkowe elementy usprawniające pracę, jak korbka do regulowania wysokości kolumny centralnej, wsporniki łączące kolumnę z nogami, system szybkiej blokady nóg, precyzyjne poziomnice, kolce na końcach nóg umożliwiające wbijanie ich w miękkie podłoże, i wiele innych.

Monopod
Manfrotto 679B Wszystkie wymienione cechy stanowią niewątpliwe zalety dla profesjonalisty. Dla fotografa amatora będą to jednak albo wady (ciężar, wielkość i co za tym idzie, mała mobilność) lub elementy niepotrzebne i takie, których w amatorskiej fotografii raczej nie wykorzysta.

Czy wiesz, że istnieją też statywy na jednej nodze, tak zwane monopody? Można je przymocować do aparatu, ale też do obiektywu, np. jeśli fotografujesz długim teleobiektywem. Monopod stabilizuje aparat tylko w płaszczyźnie pionowej. Zaletą monopodu jest znacznie większa poręczność w transporcie w porównaniu do trójnożnego statywu. Sprawdza się on w warunkach, w których rozłożenie tradycyjnego statywu jest utrudnione, np. na bardzo nierównym podłożu, w tłumie ludzi, jeśli zachodzi konieczność szybkiego zrobienia zdjęcia, ale z podparciem aparatu. Jest doskonały do dużych teleobiektywów (wiele z nich ma specjalne osobne mocowanie do monopodu). Wadą monopodu jest konieczność ciągłego podtrzymywania aparatu ręką podczas robienia zdjęć.