Zaznacz stronę

Lubisz sporty ekstremalne i chciałbyś utrwalać swoje wyczyny, nagrywając filmy? Zapomnij o półśrodkach i rozejrzyj się za sprzętem, który przetrwa nawet w najtrudniejszych warunkach. Tak wysoko postawioną poprzeczkę pokonać może tylko kamera sportowa.

Dzisiaj nagrywanie to żaden problem. Na ogół wystarczy sięgnąć do kieszeni, gdzie spoczywa w miarę nowoczesny telefon komórkowy, albo po zwykłą cyfrową „małpkę” ze standardowym już dzisiaj trybem video. Schody zaczynają się, kiedy operator wychodzi w teren: odpala motor, zjeżdża na nartach czy brata się z podwodnymi stworzeniami. Pył, woda, potężne drgania i zapierająca dech w piersiach szybkość – nie oszukujmy się – standardowy sprzęt do rejestracji obrazu rozpadnie się szybciej, niż złapiesz zadyszkę.

W takich sytuacjach warto mieć kamerę sportową, która w przeciwieństwie do zwykłej „cyfrówki” bywa niezastąpiona. I właśnie dlatego coraz lepiej radzi sobie na rynku. To z kolei sprawia, że oferta nieustannie się poszerza i masz w czym przebierać. A co do zaproponowania mają producenci? I czym kierować się przy wyborze? Na te pytanie spróbujemy odpowiedzieć poniżej.

kamera sportowa gopro
FOT. Kamera sportowa Gopro HERO 4

Obudowa

O przeznaczeniu kamery sportowej decyduje przede wszystkim obudowa. Musi być bardzo wytrzymała i odporna na wstrząsy. Nie może być mowy o uszkodzeniu jej po upadku lub szalonej przejażdżce BMX-em. Powinna mieć się doskonale, nawet po przejściach, które zwykłą kamerę rozłożyłyby na łopatki. Niskie temperatury, upadek, wiatr, deszcz czy kąpiel w kałuży albo w morzu – to nie tyle zagrożenia, co jej żywioł. Dlatego sprawdź czy jest wodoodporna, a jeśli nie – czy ma w zestawie odpowiednie etui, które pozwala na pracę z kamerą nawet na kilkudziesięciu metrach pod wodą.

Kamera sportowa musi być wygodna i prosta w obsłudze. Warto się zorientować czy przynajmniej podstawowe funkcje można obsłużyć w rękawiczkach i bez wchodzenia w panel LCD. Znacznie ułatwi to życie zimą albo podczas jazdy na motocyklu. Niektóre modele wyposażone są w bezprzewodowy pilot, dzięki któremu użytkownik nie musi majstrować przy kamerze, żeby ją włączyć, zatrzymać czy zmienić ustawienia.

System montażowy

W zależności od ceny, decyzji producenta i dyscypliny, jakiej sprzęt jest dedykowany, możesz w komplecie otrzymać dodatkowe uchwyty. Raz będzie to tylko jedna „niespodzianka”, w innym znów przypadku nawet cały komplet. Oczywiście inne mocowanie przyda się do umieszczenia kamery na kasku, inne na rowerze, karoserii samochodu, na ramieniu czy przy goglach. Obecnie takie gadżety są niemal standardem i możesz na nie trafić również w niedrogim zestawie.

Parametry

  • rozdzielczość
  • matryca
  • czułość matrycy
  • liczba klatek na sekundę
  • ogniskowa obiektywu
  • jasność obiektywu
  • nośnik pamięci
  • wymiary i waga

Rozdzielczość

Rozdzielczość to nic innego, jak ilość punktów, czyli pikseli (w pionie i w poziomie), które składają się na wyświetlany obraz. Najprostszym obecnie formatem zapisu kamer cyfrowych jest SD (Standard Definition) oferujący rozdzielczość 768×576 px.

Jednak zdecydowanie częściej spotkasz się z oznaczeniem HD, pod którym kryją się aż cztery standardy:

HD Ready (720p) – 1280x720px
HD (1080i) – 1920x1080px
Full HD (1080p) – 1920x1080px
Ultra HD (2160p) – 3840x2160px

Jak łatwo zauważyć, HD i Full HD oferują tę samą rozdzielczość. Czym więc różnią się te standardy? Diabeł tkwi w szczegółach. Literka „i” (ang. Interlaced – przeplatanie) oznacza, że parzyste i nieparzyste linie obrazu wyświetlane są naprzemiennie. Podana rozdzielczość jest więc pozorna (krótko mówiąc, widz zostaje oszukany). Skutek: migotanie obrazu i nieco gorsza jakość. Z kolei „p” (ang. Progressive scan – skanowanie progresywne) w standardzie Full HD oznacza, że wszystkie linie wyświetlane są w tym samym czasie.

Im lepsza jakość, tym więcej satysfakcji z nagranego materiału. Dlatego warto skupić się na poszukiwaniu kamery co najmniej HD Ready. SD należą już właściwie do przeszłości i jest ich na rynku niewiele. Może to być jednak właściwy wybór dla kogoś, kto szuka sprzętu przede wszystkim taniego, jakość obrazu stawiając dopiero na drugim miejscu.

Matryca

To jeden z najistotniejszych elementów w kamerze. Jego zadaniem jest przetworzenie padającego światła w impulsy elektryczne, które z kolei są podstawą do stworzenia obrazu cyfrowego. Studiując specyfikacje sprzętu, natkniesz się na różne typy matryc. Będą to przede wszystkim:

  • CCD
  • CMOS
  • MOS

CCD działają wolniej i mają duże zapotrzebowanie na energię. Są za to bardziej czułe na światło i lepiej radzą sobie z szumami. Takie przetworniki robią karierę przede wszystkim w astronomii. Natomiast w kamerach „cywilnych” (i to nie tylko sportowych) zastosowanie znajdują przede wszystkim matryce typu CMOS. Dlaczego? Bo są prostsze i tańsze. Ale też bardziej praktyczne. Między innymi dlatego, że mogą odczytywać dowolną liczbę pikseli w dowolnej kolejności, w związku z czym działają szybciej. Są też mniej zachłanne na energię, mogą więc zapewnić dłuższą pracę na tej samej baterii. Przegrywają z CCD w dwóch konkurencjach: szumy i powierzchnia, jakiej potrzebują na umieszczenie określonej liczby pikseli.

Mimo że mógłbyś się wahać między jedną a drugą technologią, producenci już zdecydowali. Większość kamer korzysta z przetworników typu CMOS. Choć jest jeszcze wyjście pośrednie, czyli zaprojektowane przez Panasonica matryce MOS, łączące zalety dwóch poprzednich, ale wolne (jak zapewnia producent) od ich wad.

Wariantami wymienionych matryc są 3CCD, 3MOS czy 3CMOS. Liczba oznacza, że w danym modelu wykorzystano aż trzy przetworniki, dzięki czemu każdy oddzielnie przetwarza jedną z podstawowych barw (RGB – Red, Green i Blue), zapewniając lepsze odwzorowanie kolorów.

Ważnym parametrem jest także rozdzielczość przetwornika. Decyduje ona o liczbie pikseli, składających się na matrycę. Ma to wpływ na jakość nagrywanego obrazu. Im większa ilość pikseli, tym lepiej, bo oznacza to dobrą ostrość, kontrast i nasycenie barw. Przy standardach HD absolutne minimum to 2 mln pikseli. Uważaj jednak na bardzo wysokie wartości (np. 10 czy 13 mln). Wygląda to świetnie na opakowaniu, ale przydaje się jedynie podczas robienia zdjęć. Z kolei przy technologii SD duża rozdzielczość jest jeszcze bardziej iluzorycznym parametrem, bo matryca i tak wykorzystuje tylko 400 tys. pikseli. Chyba, że to 3CCD, wtedy – 3 razy po 400 tys.

Czułość matrycy

Producenci nie zawsze eksponują jasność matrycy, tymczasem jest to cecha, której warto się przyjrzeć. Podawana jest w luksach, a im jest ich mniej, tym czułość wyższa. A to oznacza, że możesz nie przejmować się słabszymi warunkami oświetleniowymi. W zupełności wystarczająca czułość to około 3 luksów.

Klatki na sekundę

Gdyby chodziło o zwykłą kamerę, liczba klatek miałaby dużo mniejsze znaczenie. W telewizji wartość ta jest stała i wynosi 25 klatek na sekundę dla systemu PAL i SECAM oraz 29,97 klatek dla systemu NTSC. Filmy w kinach wyświetlane są z szybkością 24 klatki/s. I to w zupełności wystarcza. Ale jeśli nagrywasz przejazd motocyklem, skok na bandżi czy narciarski slalom, 30 klatek w ciągu sekundy może budzić spory niedosyt. Dlatego kamery sportowe rejestrują obraz 30 i 60, a w niektórych modelach nawet 120 razy na sekundę.

Ogniskowa obiektywu

To w przypadku kamer sportowych bardzo ważna wartość. Odpowiada bowiem za szerokość kadru, czyli kąt widzenia. Jeśli będzie on wystarczająco szeroki, a więc około 170º (i co najmniej takiego właśnie szukaj), jadąc na nartach lub na rowerze, będziesz mógł nagrać obraz, który obejmie nie tylko krajobraz, ale i fragment nart lub roweru oraz twoje ręce i nogi. Jest to tzw. POV, czyli Point of View. Znaczy to, że otrzymasz bardzo subiektywny clip, sprawiający wrażenie, jakby był zarejestrowany wzrokiem uczestnika wydarzeń. Ciekawe efekty osiągniesz również strzelając sobie selfie. W niektórych modelach masz kilka możliwości ustawień. Np. Kąt wąski – 90º , średni – 127º i szeroki 170º .

Jasność obiektywu

To kolejny parametr, od którego zależy czy uzyskasz zadowalające wyniki, filmując przy słabym oświetleniu. Określa on stopień otwarcia przysłony (f/). Im jest ona niższa, tym więcej światła wpada do obiektywu. Bardzo wiele modeli kamer sportowych ma jasność około f/ 2.8. Bardzo jasne schodzą poniżej 2.

Nośnik pamięci

Teoretycznie masz do wyboru kilka nośników. W rzeczywistości kasety mini DV, sięgające korzeniami lat 90., są już przestarzałe. Płyty DVD zawiodły pod względem pojemności. A dyski twarde mają się co prawda nieźle, ale nie w kamerach sportowych – mają duże zapotrzebowanie na energię i łatwo ulegają uszkodzeniom, nawet pod wpływem niewielkich wstrząsów. Co pozostaje?

Pamięć flash – nośnik jest niewielki, lekki i zużywa mało energii. Umieszcza się je w slotach, w jakie wyposażone są kamery – SD, SDHC czy SDXC (ewentualnie MS – Memory Stick w kamerach Sony). Obecnie najbardziej popularne karty zapewniają 16, 32 lub 64 GB wolnego miejsca. Czasem kamery wyposażone są również w pamięć wewnętrzną.

Wymiary i waga

Nawet zwykłe amatorskie kamery cyfrowe są małe, lekkie i poręczne. Ale sprzęt sportowy jest jeszcze mniejszy i waży co najmniej o połowę mniej, oscylując wokół 100 gramów (to już całkiem sporo), i to z baterią, a czasem także z wodoodporną obudową. Na przykład kamera Opticam WDV6000 waży zaledwie 50.2 g, a jej wymiary to 59x44x25.5 mm. Jest więc mniejsza od paczki papierosów.

Funkcje dodatkowe

Wi-Fi

Umożliwia bezprzewodową komunikację z urządzeniem mobilnym, takim jak tablet lub smartfon.

Stabilizacja obrazu

Kamer sportowe producenci wyposażają w rozmaite systemy stabilizujące. Mają one minimalizować drgania kamery i czuwać nad tym, by nie rozmywał się obraz.

Wyświetlacz LCD/TFT

We współczesnym sprzęcie wyświetlacze są czymś tak oczywistym, że zdziwić może raczej ich brak, niż coraz bardziej zdumiewające możliwości. Zapewniają wysoką rozdzielczość, dobre odwzorowanie kolorów, a nierzadko również nawigację – dostępną dzięki wyświetlanym na ekranie funkcjom. Kamery sportowe mogą jednak zaskoczyć. W końcu ich główną zaletą ma być odporność. Dlatego tylko niektóre modele mają wbudowany wyświetlacz. W większości przypadków jest on doczepiany, a czasem nie ma go w zestawie i musi być dokupiony oddzielnie.

Moduł GPS

To również gadżet szczególnie przydatny w kamerze sportowej. Rejestruje współrzędne miejsca, w którym nagrywasz film. Dzięki temu możesz odtworzyć trasę.

Nagrywanie w pętli

Tryb umożliwia ustawienie czasu, po którym kamera zacznie nadpisywać już nagrany materiał. Przydatny w sytuacji, kiedy nie wiesz czy i w który momencie wydarzy się coś, co warto będzie mieć uwiecznione. W ten sposób nie zapełniasz całej pamięci, a tylko jej fragment.

Czujnik ruchu

Kamera uruchamia się sama, jeśli w zasięgu jej obiektywu pojawi się jakiś ruch.

Robienie zdjęć

Zamiast kręcić film, możesz zrobić zdjęcia. Przy tej okazji przyda się duża rozdzielczość matrycy (którą kuszą producenci). Dostępne bywają tryby zdjęć seryjnych lub poklatkowych, czyli następujących po sobie w określonym czasie.

Złącza

Bluetooth

Złącze, do którego nie potrzebujesz kabla. Kamera łączy się z urządzeniem zewnętrznym, np. smartfonem lub tabletem, drogą radiową.

HDMI

Złącze do przesyłania zarówno obrazu, jak i dźwięku w bardzo wysokiej jakości. Umożliwia komunikację z telewizorem lub komputerem.

USB

Najbardziej popularne złącze. Pozwala na zgranie zapisanego materiału i komunikację z innymi urządzeniami (telewizorem, komputerem czy drukarką).

AV

Wyjście, dzięki któremu kamera może połączyć się z telewizorem.

S-Video

To już historia. Przestarzałe złącze do przesyłania obrazu analogowego w rozdzielczości do 480i.

Producenci i ceny

Ceny najprostszych kamer sportowych zaczynają się od niespełna 200 zł. Za tę cenę nie należy jednak spodziewać się fajerwerków. Nawet tak tani sprzęt powinien być w miarę odporny. Ale jakość obrazu czy użyte materiały mogą rozczarować, zwłaszcza w porównaniu z konkurentami o kilkaset złotych droższymi.

Dobra wiadomość jest taka, że kamera kosztująca poniżej tysiąca złotych może spełnić całkiem duże wymagania, a za sprzęt z najwyższej półki, który przetrwa niejedną przeprawę przez piekło i zapewni materiał godny profesjonalisty, zapłacimy niespełna 2 tys. zł.

Wśród producentów kamer sportowych są m.in. takie firmy jak:

  • Benq
  • Drift
  • Garmin
  • GoPro
  • JVC
  • Kodak
  • Manta
  • Panasonic
  • Polaroid
  • Redleaf
  • SJCam
  • Sony

Podsumowanie

Jeśli spędzasz czas aktywnie, a najlepsze, co Ci się może przytrafić to wzrost poziomu adrenaliny – bez sentymentu pożegnasz się z filmowaniem ze smartfona czy zwykłej „cyfrówki”. Warunkiem satysfakcji z kamery sportowej będzie wybór właściwego modelu.

Pamiętaj, że nie ma kamery sportowej bez dodatkowych uchwytów, a kręcenie z ręki to tylko niewielka część zabawy. Zadbaj o mocowania, które najlepiej sprawdzą się w zastosowaniach, jakie dla nich przewidujesz.

Będziesz korzystał z kamery tylko sporadycznie i raczej traktujesz ją jako ciekawy gadżet, nie musisz sięgać po sprzęt, który nadwyręży twój budżet. W takiej sytuacji wystarczy sprzęt z najniższej półki. Inna sprawa, jeśli kamera ma być czymś więcej niż zabawką. Chcesz dzielić się nagraniami, prowadzić blog, robić prezentacje czy po prostu archiwizować dobrej jakości video – poszukaj sprzętu, który ułatwi ci pracę i zapewni lepsze od minimalnych możliwości. Zwróć uwagę na rozdzielczość, z jaką kamera zapisze obraz, liczbę klatek na sekundę czy warunki oświetleniowe, w jakich uzyskasz zadowalającą jakość nagrania.

Pamiętaj, że wraz z wyposażeniem i jakością rośnie również cena. Przed zakupem droższej kamery warto się zastanowić czy wszystko, co oferuje w danym zestawie producent, na pewno jest potrzebne i zostanie wykorzystane.

Życzymy udanych zakupów. I ekstremalnie ciekawych ujęć.

Jaką kamerę sportową kupić?
5 (99.13%) 23 votes